SAJAPONG

ความเปลี่ยนแปลงในวัยกลางคนไม่ได้หมายความว่าชีวิตกำลังเกิดวิกฤติเสมอไป บางครั้งมันอาจเป็นกระบวนการตามธรรมชาติ เมื่อความต้องการ บทบาท และความหมายของชีวิตเริ่มเปลี่ยนไป

วันนี้ การได้รับการยอมรับเริ่มมีตัวเลขเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้น ทั้งยอดไลก์ ยอดวิว คอมเมนต์ และจำนวนผู้ติดตาม

ผมนึกถึงคำถามนี้ขึ้นมาอีกครั้งหลังกลับไปดู The Intern หนังที่ผมเคยดูมาแล้วเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นผมจำได้ว่าเป็นหนังอบอุ่น ดูง่าย และทำให้ยิ้มได้

ช่วงหนึ่งของชีวิต ผมเคยรู้สึกว่าการเติบโตคือการทำให้ตัวเองมีอะไรเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เรียนรู้ให้มากขึ้น ทำงานให้มากขึ้น หาโอกาสใหม่ ๆ เก็บประสบการณ์ใหม่ ๆ ตั้งเป้าหมายให้ไกลขึ้น แล้วพยายามไปให้ถึง ตอนนั้นมันก็ดูสมเหตุสมผลดี เพราะข้างหน้ายังมีเวลาอีกเยอะ อะไรที่ยังไม่รู้ก็เรียนได้ อะไรที่ยังไม่ได้ทำก็เอาไว้ทำวันหน้าได้ ความเป็นไปได้ของชีวิตดูเหมือนจะเปิดกว้างออกไปเรื่อย ๆ แต่พอเวลาผ่านไป ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมองชีวิตต่างออกไป ไม่ได้อยากทำทุกอย่างที่ทำได้เหมือนเมื่อก่อน เริ่มเลือกงานมากขึ้น เลือกว่าจะเอาเวลาไปลงกับอะไร บางเป้าหมายที่เคยคิดว่าสำคัญมาก วันนี้กลับไม่ได้รู้สึกว่าต้องไปให้ถึงขนาดนั้น ขณะที่บางอย่างซึ่งเคยคิดว่าเอาไว้ก่อน กลับเริ่มรู้สึกว่า ถ้าอยากทำจริง ๆ ก็คงต้องเริ่มเสียที มันไม่ได้รู้สึกเหมือนหมดไฟ หรือไม่อยากเติบโตแล้ว กลับกัน ผมยังอยากเรียนรู้ ยังอยากทำอะไรใหม่ ๆ เพียงแต่เริ่มไม่อยากทำ ทุกอย่าง จากที่เคยคิดว่า “ยังทำอะไรได้อีกบ้าง” คำถามค่อย ๆ เปลี่ยนเป็น “จากสิ่งที่ทำได้ทั้งหมด อะไรคือสิ่งที่อยากใช้เวลากับมันจริง ๆ” หนึ่งในคำตอบของผมคือการตัดสินใจกลับเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง เพื่อเรียนต่อด้าน จิตวิทยาประยุกต์ การกลับไปเรียนในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากการวางแผนมาตั้งแต่แรกว่าชีวิตต้องเดินมาทางนี้ แต่เหมือนเมื่อหลายอย่างเริ่มชัดขึ้น ผมก็อยากเลือกสิ่งที่รู้สึกว่าน่าสนใจและมีความหมายกับช่วงชีวิตข้างหน้ามากกว่าเดิม หลังจากนั้นผมถึงเริ่มย้อนกลับมาสงสัยว่า ทำไมเราถึงเริ่มเลือกไม่เหมือนเดิม? ทำไมบางอย่างที่เคยอยากได้มาก ๆ…

Read More